पश्चाताप ( लघुकथा)

  पँधेराबाट गाग्रीमा पानी लिएर घर फर्किदै थिए.... दैलो अगाडि एक पुरुष साधुको भेषमा उभिएको देखे। दुबै काखिमा बैशाखिको अढेस लागाएर एउटा मात्रै खुट्टाको सहाराले उभिएको। एक पट्टी काधमा भिरेको पँहेलाे झोलाले झण्डै भुइँ छुनै लागेको थियो। एउटा हातमा स्टिलको सानो भाडो अनि अर्को हातमा कगजको सानो टुक्रा, छाती सम्म आइपुग्ने कालो लामो दारी अनि निधारमा चन्दनको त्यो तीन लाइन। परै देखि उ भएको ठाँउ सम्म आइपुग्दा यति नियाल्न भ्याएकी थिए। आफुले आफैलाई मनमनै गाली गरे। ओहो ! एउटा मात्रै खुट्टा रहेछ।

                            कति बेला उभिएको होला? मैले धेरै ढिलो पो गरे कि क्या हो पँधेरोबाट आउनलाई ? भित्रबाट छोराले कराउँदै थियो। ममि भोक लाग्यो। म हतार हतार घर भित्र छिरेँ र पानीको गाग्रो राख्दै छोरालाई बाबू पख बाहिर साधु बाबा पर्खिरहनु भएको छ। पहिले उहाँलाई बिदा गर्छु अनि तँलाई खाजा दिउँला भन्दै प्लेटमा एक मुठ्ठी चामल र पचास रुपैयाँ लिएर बाहिर निस्किए। माफ गर्नुहोस् बाबा ढिलो भो भन्दै, उसको हातमा भएको त्यो स्टिलको भाँडामा चामल खन्याउन थाले। चामल खन्याउदै गर्दा उसले केही नबोलि मलाई हेरि रहेको थियो। चामल खन्याइ सकेर म फरक्क फर्केर भित्र छिर्नै लागेको थिएँ।

        उसले सिमा...... ति...मी...? भन्यो। म झसङ्ग भए फरक्क फर्केर उसलाई हेरे। कालो दारिले छोपिएको अनुहार उहीँ नै हो भनेर त ठम्याउन सकिन। हे भगवान यो के देख्नु पर्‍यो ? के उ उहीँ नै हो त? यदि हो भने आज बार बर्ष पछाडी उसलाई देख्दै छु तर यस्तो रुपमा? नो नेभर यो हुनै सक्दैन। त्यो बार बर्ष अगाडि मैले साथ दिएको भए आज मेरै दैलोमा यो देख्नु पर्ने थिएन। म मनमनै पश्चाताप गरिरहे...... उ फर्केर आफ्नो बाटो लाग्यो।

 मुना बस्नेत 

थाहानगरपालिका –१० बिसिङ्खेल